در اوج انرژي بي رمقيم از زندگي مرا بحيرت مي اندازد

ميخندم، تلاش ميکنم ،ميجنگم
دريغ
گويي تماما در خوابم ، زمان در من گم شده
احساس آزادي را تا مغزه استخوانم حس ميکنم

شادم، لذت ميبرم

دريغ

گويي در رويايم
حس خلائي که مرا در بر گرفته چيست؟
اين رخفت
اين ايستايي
مبهوتم ميکند

doset daram

asheghetam

mimiram barat

vali

nemikhamet

midoni hese ajibye

نميدانم روزي که من جديد را بشناسي چه خواهي گفت
من اکنون آزادم از هر بندو مرزي
من خود خودمم در زير آن چهره آرام
و اين را از تو مديونم بدونه آْنکه بخواهي
احساس آزادي بينظيراست آنگاه که از هر قانوني آزادي

و تنها تو قانون گذار فکرت هستي

و اين را تو هنوز نميداني دوست من

امواج درياها را مي ماند زندگي

سيلي از آن دست توفاني که تمام مردمانم را با خود ميبرد

و تو را نيز هم

آسمان ابري را ميماني که گويي هيچ گاه خورشيدي در آن طلوع نکرده است

نميدانم

آيا مي توانم بادي باشم توفاني برايت؟؟

جايم تنگ است

احساس خفگي ميکنم

رهايم کن

تنها اين را از تو مي خواهم

قله هاي بلندت را در نورديدم و انگاه دريافتم که قانونهايت همه تکراري اند

راه هايت شايد متفاوتند

ولي مقصد يکي است

دايره کوچکي را مي ماني که تکراريست

نمي دانم ديگران به چه چيزت دل خوش نموده اند

براستي که در بازي زندگي گير افتادن بسيار سخت ميباشد