سنگين نگاهت را خدايا بر شانه هايم احساس ميکنم

دستم را گرفت

در اوج تنهايي

خواست مرهمي باشد بر زخمم

سرانجام

خود زخمي شد بر پيکرم

شاد

خندان

تلاش

زندگي

توهم

رفتن

دويدن

ولي

سرگردان

و

بي هدف

ديده اي دروغ گو تر از انسان

ديده اي درمانده تر از انسان

يا

بي هدف تر از او حتي در اوج هدف مندي

پس چرا به خود مغرور است اين انسان؟؟؟

همه جا با مني

حتي در تنهايي

در اوج آزادي

در کورترين زواياي ذهنم

درسکوت مبهم شب آنگاه که هيچ فکري در ذهنم نيست

اري حتي آنگاه هم با مني

همانند کودکي

مي خواهمت و ميدانم خواستنت گناهيست بزرگ

جاده باريکي را ماني که انتهايت مشخص نيست

ومن

حيران وسرگردان توام

هر پيچي را که ميگذرانم اندوهي سخت مرا در بر ميگيرد

که راه راباز اشتباه آمده ام

باز اشتباه

و باز نيز هم

و

.

.

.

ذره ذره آب خواهم شد

خورد خواهم شد
تکه هايم را بر خواهيد داشت

ميدانم
ميبينم

روز تلخي خواهد بود انروز از براي من
باز
صبر خواهم کرد
صبر خواهم کرد
.
..

ديدي چگونه سلاخي ميکنند انساني را بي آنکه او دريابد

ذهن ها بيمارند

تاريکند

در اين دهليز رنگارنگ

سکوتم را درنيابيد

فريادم را هيچ انگاريد

هيچ انگاريد

گويي که هرگز صدايي برنخواسته اينچنين سرد وتلخ

مغزي خالي بي هيچ تفکري

ترسي در وجود

از خود

از خود اکنون

به کجا خواهم رسيد

دنيايي بي تفکر

فکر کردن از فکرنکردن سخت آسان است

هيچگاه فکر نمي کردم سرانجامم اينچنين باشد

فکر

فکر
پس کمي فکر ميکنم اکنون هم

زندگي پيچ و تابهايت را هيچگاه در نخواهم يافت
من همان کودکم که هيچگاه در پيچ و تابهايت بزرگ نخواهم شد
ميدانم
بزرگي از آن من نيست
مي خواهم بزرگم کني
قويم کني
کمکم کن

خلاء وار ادامه ميدهم بي هيچ حسي

زندگي نه آزارم ميدهي و نه شادم مي کني
مفاهيمت را گم نموده ام

چيست اين رخفت هرچيز هست از براي تو نيست

تکيه گاهي که، نه، آغوشي که، نه، ستوني ميخواهم از آن دست که چنگ زنم بر آن

نميدانم

جاده سرد است و تاريک تنها چراغي در دستم
تنها ميدانم
ميتوانم

خواهم ايستاد

ميدانم